HISTORIA SZKOŁY
(na podstawie opracowania Jolanty Niemier)

Korzenie Szkoły Podstawowej nr 62 sięgają 1914 roku, kiedy to ówczesny właściciel majątku Strzeszyn, hrabia Feliks Przyłuski wyznaczył teren na budowę szkoły dla dzieci katolickich  zamieszkałych w osiedlach Strzeszyn, Strzeszynek i Strzeszyn Młyn, przy skrzyżowaniu dzisiejszych ulic Biskupińskiej i Koszalińskiej. W roku  1914  został oddany do użytku nowy budynek szkolny oraz zabudowania gospodarskie. W budynku szkolnym mieściła się jedna sala lekcyjna z zapleczem administracyjnym oraz mieszkanie dla nauczyciela. Placówka realizowała program czteroklasowej szkoły powszechnej. Zatrudnieni zostali dwaj nauczyciele Niemcy, których nazwisk nie znamy. Wkrótce niemieccy nauczyciele zostali powołani do wojska z powodu   wybuchu I Wojny Światowej. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, pierwszym polskim nauczycielem  w szkole strzeszyńskiej był Eugeniusz Kluge. Z chwilą jego przejścia na emeryturę w roku 1933 kierownictwo szkoły objął Stanisław Popiel.
Po wybuchu II Wojny Światowej we wrześniu 1939 roku budynek szkolny w Strzeszynie Niemcy przeznaczyli na obóz jeńców wojennych. Od 1942 roku   na terenie szkoły Niemcy zorganizowali obóz dla młodych Żydówek, które pracowały przy zalesianiu okolicznych terenów i budowaniu dróg  w lasach. Pod koniec wojny dziewczęta żydowskie wywieziono i obóz zlikwidowano. W styczniu 1945 roku, wobec postępującej ofensywy Armii Czerwonej, Niemcy zaczęli opuszczać zajmowane budynki w Strzeszynie, kierując się na Zachód. Rosjanie zajmując tereny Wielkopolski w budynku szkolnym w Strzeszynie zorganizowali kwaterę dla żołnierzy i stajnię dla koni. Po wyzwoleniu Poznania 23  lutego 1945 roku, pojawiła się konieczność, szybkiego odnowienia szkoły. A tak wspomina pierwsze powojenne dni Stanisław Popiel, ponownie sprawujący funkcję kierownika szkoły: "Zaraz w pierwszych dniach lutego nauczyciele i byli pracownicy administracji terenowej gminy  Suchy Las uznali za konieczne zorganizowanie polskiej władzy ludowej. Ogłoszono wiec ludności Strzeszyna i okolicy na jeden z pierwszych dni lutego. Wiec ten odbył się na podwórzu majętności Strzeszyn. Uchwaliliśmy natychmiastową rejestrację młodzieży w wieku szkolnym i uruchomienie wszystkich szkół w gminie. Tam gdzie nauczyciele jeszcze nie wrócili z wysiedlenia, z obozów jenieckich czy też koncentracyjnych, gminy polecały gotować budynki na przyjęcie uczniów. Przy chętnej i bezinteresownej pomocy mieszkańców Strzeszyna budynek szkolny w tej miejscowości przystosowaliśmy z powrotem do jego zadań. Nigdy nie zapomnę dnia 10 lutego 1945 roku, gdy po przeszło pięciu latach wszedłem do sali wypełnionej polskimi dziećmi ".
W okresie okupacji Strzeszyn włączony został przez władze niemieckie do Poznania. Stąd właśnie, w momencie rozpoczęcia zajęć lekcyjnych, szkoła strzeszyńska otrzymała miano Publicznej Szkoły Podstawowej nr 62 w Poznaniu. Rejon szkolny obejmował Strzeszyn, Podolany i wszystkie zabudowania leżące w granicach miasta po wschodniej stronie toru  kolejowego Poznań - Szczecin. Od tej pory w szkole w Strzeszynie zaczęto realizować program sześcioklasowej szkoły podstawowej i zatrudniono nauczycieli na trzech pełnych etatach. Klasę siódmą kończyli uczniowie w Szkole Podstawowej nr 15 w Poznaniu.  Dopiero roku 1955  szkoła stała się placówką siedmioklasową.
W 1960 roku przy ulicy Druskienickiej otwarto nowy pawilon szkolny jako filię Szkoły Podstawowej  nr 17  mieszczącej się w Poznaniu na Winiarach. Budynek ten stał się częścią Szkoły Podstawowej nr 62 we wrześniu 1965 roku. W tym momencie szkoła dysponowała dziewięcioma izbami lekcyjnymi i zatrudniała 12 nauczycieli. W 1966 roku szkoła stała się ośmioklasówką.
Rok szkolny 1976/77 rozpoczął się dużymi zmianami organizacyjnymi. Szkoła Podstawowa nr 62 była szkołą, która znajdowała się w trzech budynkach tj. w budynku szkoły w Strzeszynie, pawilonie szkolnym przy ul. Druskienickiej 32 oraz budynku przy ul. Obornickiej (w siedzibie dawnej szkoły nr 41). Po licznych wizytacjach i interwencjach rodziców do władz oświatowych, postanowiono szkoły rozdzielić. Jednocześnie władze oświatowe zapewniły, że poczynią starania o dobudowanie  nowego pawilonu do już istniejącego budynku przy ulicy Druskienickiej, aby polepszyć warunki lokalowe szkole 62. Ostateczna decyzja o rozbudowie szkoły zapadła w 1986 roku. Rok szkolny 1989/90 rozpoczął się uroczystym otwarciem nowego budynku i nadaniem szkole imienia generała Stanisława Taczaka.
W roku szkolnym 1995/96 ukończono budowę sali gimnastycznej.
Rok szkolny 1999/2000 był dla szkoły momentem przełomowym. Zgodnie z reformą oświatową Szkoła Podstawowa nr 62 została zmieniona w szkołę sześcioklasową, natomiast część budynku szkolnego przejęło nowopowstałe Gimnazjum nr  65.
We wrześniu 2002 roku oddano do użytku szkoły wyremontowany pawilon dla klas nauczania początkowego.